Ze lopen parmantig, want het zijn schitterende vrouwen. Ze geloven in hun waarheid en hun waarheid zal de mijne zijn. Die waarheid waarin er goede en slechte mensen zijn en waarin scholing gepaard gaat met ontwikkeling. Hun waarheid is vals voor sommigen maar komt samen met warme emoties dus is waardig genoeg te internaliseren. Hun liefde is astronomisch en grenzeloos. Hun omhelzing is even stoffelijk als bovennatuurlijk en is bovenal onverklaarbaar. De warmte die het overdraagt is via geen enkele biologische natuurwet te begrijpen. Waar zij tranen laten rollen, begint mijn martelgang.

Sinds tot waar mijn herinnering reikt heb ik twee moeders gehad, waarvan één de moeder van mijn moeder was, maar ook mijn moeder is, was en zal zijn tot ik niet meer ben. Hun namen staan met zwarte inkt in mijn been gekerft, zodat mijn liefde voor hen zwart op wit staat. Een contract. Een pact tot in de eeuwigheid. Zij hebben hun leven getekend om mij groot te brengen zodat ik fier in de maatschappij kan functioneren. Nu teken ik mijn leven om aan hen een ode te brengen.

Elke plek waar ik ooit kom, moge het succesvol zijn of niet, heb ik te danken aan hun aanwezigheid op de tijden dat ik correctie en sturing nodig had en hun afwezigheid op momenten dat ik interne groei ondervond. We hebben vaak onenigheden maar moederlijke liefde is blind en kent geen einde. Zo ook mijn liefde voor hen. Soms moeilijk te peilen, maar altijd aanwezig.

Wat vind jij van je moeder? 

Ik stoor haar. Het is duidelijk. De Blackberry in haar hand zet ze met draaiende ogen naast haar neer en ze vraagt mij te te herhalen wat ik vroeg. Ik fluister uit schaamte dat de ov-scanner niet reageert op mijn pasje. Het zal toch niet door mijn toedoen zijn dat het niet werkt. De vrouw genereert een geluid van irritatie. Sommigen zouden het een tjoerie noemen en snauwt op assertieve wijze ‘Geef me dat ding!’’. Op gebiologeerde wijze onderzoekt zij de chipkaart met de lelijkste foto die ooit gemaakt is van mij, -bestond er toen maar Instagram- , en slaat het haastig tegen de automaat aan. Ik vroeg mij op dat moment af of ik niet gewoon slapende honden wakker ben gaan maken en gewoon moest gaan zitten. Ze had het toch nooit gemerkt. Als er geen relatie blijkt te ontstaan tussen de automaat en de pas begint zij boos te schreeuwen dat ik dan maar een uurkaart moet kopen. Dit vind ik overigens meer dan fair. Ik heb maar zelf uit te zoeken wat er met mijn pas is gebeurd, maar het feit dat deze dame tegen mij schreeuwt is iets wat ik al heel lang heb willen vermijden. Ik vind het namelijk altijd vrij frappant dat de hiërarchische lijnen in de tram zo komen te vervallen. Zij is ineens mijn baas. Ik heb haar nodig. Zij staat in haar recht om ten overstaan van een twintigtal aan mensen, voor 2,70, haar stem te verheffen. Zoals het een echte slaaf betaamt, begin ik snel mijn portefeuille uit mijn zak te graaien om de centen voor haar neer te tellen. Ook nu weer kijkt ze ze mij aan alsof ik de belichaming van het kwaad ben, alsof ik de directe reden ben dat zij daar nu moet zitten en vooral alsof ik zo snel mijn poot moet lichten om te gaan zitten.

De dame staat op. Het zal niet het juiste been zijn, en gezien haar droombaan, ook niet het juiste bed. Ze wil iemand kussen, maar die iemand ligt niet naast haar. De hort op, misschien. Zij heeft een mooi uitzicht op de Amsterdamse buitenstad, vanuit de achtste verdieping. Althans dat zou het moeten zijn, maar de andere D-flats blokkeren haar zicht. Dat werkt deprimerend. Ze moet weer naar haar baan toe. Terwijl het liefste wat ze doet is, op het strand liggen met haar familie. Hier begint het. Ze kijkt in de spiegel nadat ze haar dagelijkse wasbeurt heeft genomen en ze zet hem op. De zuurpruim. Ze drukt haar lippen op elkaar, kijkt naar zichzelf en laat haar ogen lethargisch vallen op halfslaap-modus. Paarse lippenstift triomfeert op haar volle lippen en ze schudt haar weavekrullen in model. Brood met pindakaas, smeert ze voor haar zoon die nu nog slaapt, maar straks alleen moet lopen naar school. Ze had hem graag gebracht. De Bijlmer is geen makkelijke buurt. ‘’Liever was ik in Su’’ fluistert ze zichzelf toe, als ze haar zwarte winterjas aan doet, nadat ze haar blik op de vallende regen laat gadeslaan. De ganse bevolking slaapt nog, om stipt half zes pakt zij echter de laatste nachtbus. Ze vindt zichzelf een ‘‘Superwoman’’.

Haar Blackberry is haar enige uitweg, van de hinderlijke reizigers waar ze geen bemoeienis mee wil hebben. Het zal haar een worst wezen wat al die ‘’stomme tata’s’’ wel niet van haar willen. ‘’Ze hebben het ons in de slavernij al zo moeilijk gemaakt, dus nu beer ik het voor ze’ lacht ze tegen haar vriendinnen. ‘’2.70 meneer’’. Nu ben ik verre van een blanke Nederlander, maar op een of andere manier viel ik ook in de categorie van de vijand op dat moment en kon ik van haar kant rekenen op een reprimande. Iets in mij schreeuwt om haar op haar plek te zetten. Ik kies er voor om haar een fijne dag toe te wensen. Voor ik plaatsneem op een van de blauwe zitbankjes, kijk ik haar nog even kort aan en moed ik haar aan om nog even door te bijten. Een kleine lach krult om haar lippen. Erkenning.

Per 21 mei zal Youngmindz op de Jutfaseweg in Utrecht gevestigd zijn. We verhuizen naar een grotere, zelfstandige locatie. Op de nieuwe locatie start Youngmindz een co-working space. Wij zoeken dan ook per direct jonge en enthousiaste ondernemers. Ondernemers in een creatieve of journalistieke sector is een pre.

Heb jij je eigen bedrijf, ben jij op zoek naar een betaalbare werkplek en werk jij graag samen met andere jonge en ondernemende mensen? Neem dan contact met ons op.

Internet en andere faciliteiten zijn al aanwezig. Meer informatie over de co-working space? Mail naar info@youngmindz.nl

Toen alle inzendingen binnen waren hadden de deelnemers een week de tijd om zoveel mogelijk ‘Likes’ binnen te halen voor hun video. De deelnemers gingen hard aan de slag om hun video te promoten. Via twitter, facebook, whatsapp en verschillende sites werd gevraagd om op hun creatie te stemmen.

Na een week vol spanning en stress voor de deelnemers werden de uiteindelijke stemmen geteld. In totaal kwamen er meer dan 14.00 bezoekers in de stem week en werd er er maar liefst 1.796 gestemd. 1.000 daarvan waren voor de winnaar Alwin Ritstier.

Youngmindz ging samen met de gelukkige winnaar naar Amsterdam om Leonard Freeke te ontmoeten. De mede oprichter van Oggu overhandigde persoonlijk de cheque van €1000. Hij was erg enthousiast over de video van Alwin en beloofde hem nog een flink aantal Oggu flesjes naar keuze.

Klik hier om een uitgebreider verslag en de precieze cijfers terug te zien van de stem week.

Heb jij ook een talent? en wil je ook mee doen aan zo een gave contest of andere opdrachten? Mail dan je persoonlijke gegevens en talent naar robin@youngmindz.nl

Hoe komt het dat onze jeugd verkankert?

Het staat gewoon in het woordenboek. Ik weet dat het woord mensen krenkt en om een reeks redenen pijnigt. Dit respecteer ik. Maar respecteer mij ook als ik het gedrag van deze jeugd even pijnlijk vind te aanschouwen, als de ziekte die zoveel verschillende families in het hart treft. Dat is het gevoel dat mij overmant als ik kijk naar hoe jongeren de straten op gaan, om zich te profileren als eerste-klas canaille. Tuig. Plebs. Dat treft mij soms harder dan elke ziekte het lichaam penetreren kan. Het decorum binnen onze jeugd kwijnt allengs weg, terwijl de rebellie onder jongeren alleen maar toeneemt. 

Hoe dieper het steekt in de samenleving, hoe wanhopiger ik smeek naar een nieuwe aanpak. Plan B. Een nieuw systeem: De harde hand. De chemokuur. Een die het hardnekkige gezwel met geweld aanpakt en leert hoe het hoort. Misschien is het vanuit mijn Surinaamse achtergrond, dat ik erg geporteerd op autoriteit ben. Misschien ligt het aan mijn roots dat ik soms geloof dat een goede ‘‘baks’’ meer zegt dan duizend woorden. Excuses daarvoor. Maar dat is alles wat ik ken. Ik denk dat wij moeten doordringen tot deze jongeren. De meetlat moet weer gebruikt worden waarvoor het bestemd was. Om een paar goede vingertikken uit te delen. Ik snap het, beste lezer. U twijfelt aan mijn civilisatie en tot in hoeverre ik mee ben gegaan met uw westerse gedachtegoed, als ik huiselijk geweld propageer. Ik moet jammer genoeg concluderen dat uw aanpak niet werkt. Zeggen dat uw zoon zich ‘‘faliekant heeft misdragen’’ na zijn zoveelste groepsverkrachting in het nabije bos wordt niet afgedaan met een simpele ‘‘Dit geeft geen pas, Job’’. Mijn ouders hadden mij een goede trap verkocht, in het kwadraat, samen met de hele familie erachteraan. Oma slaat de letale klap. ‘‘Hou je bek vuile tyfushoer, ik ben er helemaal klaar mee, Mama’’  was niet gelukt in mijn habitat. Ik zou gedesoriënteerd op zoek moeten gaan naar mijn voortanden. Zoveel pit hebben Surinaamse vrouwen wel. Nu weet ik ook wel dat Hollandse vrouwen dat ook hebben. Daar moet echter eerst even een kwalitatief goede fles wijn aan vooraf gegaan zijn voordat er daadwerkelijk met vazen en borden gegooid wordt, zoals in de films. Het vuur binnen de Hollandse vrouwen zit heel diep verstopt als een bloem die alleen in het donker opbloeit. 

Nu ga ik niet zeggen dat Surinaamse vrouwen rozengeur en maneschijn zijn. Niets is minder waar. Hun mondigheid is vaak iets wat ze moet worden afgestraft, ze kunnen een pot morren. Daar niet van. Ik zie ze soms liever gaan dan komen. Maar geloof me. Een Surinaamse vrouw in het huis zou veel in uw huis kunnen oplossen. Ik probeer hiermee overigens niet al mijn zussen, nichten en tantes gelijk aan een baan te helpen als au pair in uw residentie. Ik stel enkel voor dat u het gaat overwegen. Ze geven veel liefde en zijn koninginnen in de keuken. Niet dat ik ze nergens anders zie staan. Ze zijn de meest zorgzame doktoren en de meest kundige juristen, maar in de keuken zijn het andere mensen. Een Surinaamse vrouw heeft voor alles wel een panacee, om de pijn te verzachten, om ongewenste pijnen tegen te gaan of om genotvol te ontspannen. Een wondermiddel. Een ‘‘oso dresi’’ om de wond mee te deppen, de pijn te verzachten en de ziektepatiënt mee te behandelen. Op liefdevolle manier omgaan met het euvel om het tegen te gaan. 

Puntje bij paaltje. Het gezwel neemt steeds meer onzekere, zoekende jongeren met zich mee. Het neemt gevaarlijke vormen aan. Het groeit, de jeugd blijft de gehele maatschappij verzieken en ze verzengen ‘s lands moreel. En soms is dat treurig. onbeschrijflijk treurig. En misschien vindt u mijn voorstel voor een Surinaamse vrouw in huis misschien iets teveel kleur in huis en heeft u een broertje dood aan dat multicultiralisme. Maar we moeten erkennen: de huidige aanpak faalt, repressieve maatregelen werken averechts. Een Surinaamse moeder zou naast hard klappen ook vragen hoe het gaat. Wat je dwarszit en wat er precies aan de hand is. En als de pijn nog steeds aanhoudt, de zwartgalligheid van de hedendaagse jeugd mij nog steeds oneindig blijft tergen en ik het even niet meer zie zitten. Geen nood. Er zijn altijd nog Surinaamse vrouwen met een oso dresie om de pijn te verzachten.

Toen alle inzendingen binnen waren hadden de deelnemers een week de tijd om zoveel mogelijk ‘Likes’ binnen te halen voor hun video. De deelnemers gingen hard aan de slag om hun video te promoten. Via twitter, facebook, whatsapp en verschillende sites werd gevraagd om op hun creatie te stemmen.

We zagen de afgelopen maand 20,000 bezoekers in totaal op de site, 2,000 bezoekers per dag en in totaal 1,700 ‘likes’. Daarmee is de welverdiende winnaar Alwin Ritstier. Deze bekende Youtuber haalde meer dan 1000 ‘likes’ binnen met zijn video ‘cooking dogshit’. Door zijn inzet en betrokkenheid heeft hij maar liefst €1000 gewonnen.

Oggu en Youngmindz bedanken alle deelnemers voor het helpen bekend maken van het allereerste biologische frisdrank merk. Kan jij ook filmen, produceren, schrijven? en wil je ook mee doen aan zo een gave contest? Mail dan je persoonlijke gegevens en talent naar robin@youngmindz.nl

Eenmaal aangekomen bij de zwartharige ”doorbitch” werd ons al snel duidelijk gemaakt dat ”het niet zou lukken vanavond”. Het moest even tot me doordringen dat ik geweigerd werd. Voor de Club Air. Schaamte en ongeloof overvielen mij. De doorbitch keek hier zeer gevoelloos bij. Ze had een gek accent. Ik kon het niet thuisbrengen. Wat een secreet. Ze keek over ons heen en richtte zich op de mensen achter ons. Ik werd in mijn eigen stad. Waar ik geboren en getogen ben, behandeld als een tweederangsburger.

Toen ik de dame aan de deur vroeg naar de exacte reden voor haar keuze, kon ik spijtig genoeg niet rekenen op legitieme argumenten of überhaupt blijk van denkvermogen . ”Dit is het beleid” en ”ik doe gewoon mijn werk” waren de woorden waarmee ze haar daad hysterisch rechtvaardigde. Ze was niet voor rede vatbaar en gaf vaker aan niet meer te willen discussiëren. Zij smulde van de macht. Ze vond het heerlijk om eindelijk in het leven aan de touwtjes te kunnen trekken. Dat zag ik in haar ogen. Vergelding en bevestiging. Wat was ze toch ongelooflijk cool. En dat wel in een populaire club. Wat zal ze toch blij met zichzelf zijn. Ze waant zich tussen de grote sterren in New York en zo kijkt ze ook. Ze praat veel Nederlands gemengd met Engels. ”Het gaat gewoon niet worken tonight” zegt ze geïrriteerd terwijl ze haar oogbollen de lucht in werpt. Ostentatief kijkt ze naar de gastenlijst alsof er cryptische codes op staan die zij met het blote oog moet ontcijferen. Je hoort haar hersenen mijlenver kraken zodra ze beseft dat ze nu toch echt moet gaan proberen te lezen. Wat een uitzonderlijke prestatie! Uit haar antwoorden kon ik niets anders opmaken dan dat er bij de Club Air lijst een soortgelijk protocol gehandhaafd wordt als bij een bank. Ingewikkeld en vooral niet om van af te wijken. Het getuigt van een zeer beperkt denk- en improvisatievermogen als je niet eens even durft af te wijken van dit abstracte ”beleid”.

Het uitgaansleven is een soort zieke achtbaanrit die je geen enkele zekerheid biedt. Of je binnen komt en of je vrienden ook binnenkomen is maar de vraag als je je weg naar de stad baant. Om deze reden probeer ik me zo veel mogelijk van deze bedoening te onthouden. Mij zien ze niet. De geacteerde glitter en glamour en vooral de onbeleefde en onaardige mensen zijn geen trekpleister voor mij. Aan de deur word je niet met een glimlach ontvangen. Op zo een plek, waar negativiteit iets is om trots op te zijn hoef ik niet naar binnen. Waar boze blikken en robuust taalgebruik door de portiers iets aanlokkends is. Waar het materiële goed bepaalt hoe boeiend je bent. Een club waar men er van uit gaat dat jij hen nodig hebt, in plaats van zij jou. Ergens waar de aangestelde ”doorbitch” aan je gezicht kan zien hoeveel geld je binnen uit zal gaan geven. Hoe interessant jij voor de club bent. Een plek waar het imago van de mensen voor de deur primair is, in plaats van secundair. Een leuke avond hebben is een bijkomstigheid. Het belang van ”gastvrijheid” wordt ongelukkig verward met ”gastenlijst”. Behandeld als een stuk stront. In mijn eigen stad. Het is in en in triest.

Voetnoot: Het blijkt dat op de desbetreffende avond een externe organisatie het heft in handen had qua deurbeleid. Misschien moet ik Air ooit nog een kans geven.

Ik ben er pas geleden op geattendeerd dat ik een zogeheten ”Negernaam” heb. Voor hen die het nog niet helemaal hebben begrepen; ik heet Guilliano. Toen de persoon in kwestie deze opmerking, met wel degelijk een racistische ondertoon, poneerde was ik niet geshockt. Integendeel, ik wist het altijd al. Dat mensen mijn naam een negernaam vonden. Dus toen ging ik op zoek, op avontuur, op ontdekkingsreis. Waar komt mijn naam vandaan? Ik ben toen de Afrikaanse geschiedenis ingedoken. Kunta vond ik, Kwaku vond ik ook, Guilliano niet. Terneergeslagen dook ik de Griekse mythologie in, het zou toch goed kunnen dat de oude Grieken een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van mijn naam. Ook hier kon ik de namen Olympus, Hercules en Poseidon moeilijk in relatie brengen met mijn eigen unieke naam.

Mijn moeder was de volgende, die ik raadpleegde. Zij zou mij moeten helpen. Zij zou mij zeggen wie ik dan werkelijk ben. ”Mam, waarom heb je mij zo een negernaam gegeven!?” proclameerde ik met gezette toon. Ik wilde het nu ook wel weten, ja. Wat bezielde haar. We wonen nu toch verdomme in Nederland, was de strekking van de tirade die volgde. Het kwam er van mijn kant op neer dat ik het gewoonweg niet vond kunnen, dat zij haar zoon, in Nederland, uit wat ik tot dat moment altijd heb geloofd, een ”beschaafd gezin”, zo een naam heeft gegeven. Die 1. nauwelijks uit te spreken is. Ook door mijzelf. En 2. geen enkele achtergrond heeft. Niks geen Alexander, vernoemd naar een keizer. Of James, omdat dat zo typisch Engels is. Nee, elke vorm van intellect, logica, bewondering en gedachtegang is uitgebleven bij het uitkiezen van mijn naam. Mam en Pap hebben een paar leuke klinkers bij elkaar gehutst en dachten, dat dit de mooiste naam van de wereld zou zijn. Velen in de Bijlmer zijn ze met dit gedachtegoed voorgegaan, en velen zouden volgen.

Ik was zo rood als een tomaat. Mijn moeder gaf respons, en zei dat ik mij niet zo moest aanstellen. Want, wat is nu eigenlijk een negernaam? Toen werd ik pissig. ”Beken kleur!” schreeuwde ik. ”Houd je niet van de domme.” Je weet toch wel dondersgoed wat een negernaam is. Shaiquenshaily is er een, Jeneraya idem dito. Veel negers heten Humphrey, maar nee, dat is geen negernaam. Heb je trouwens ooit een Hollander gezien die Jarcynio heet? Ik ook niet. Het leek mij ook eigenlijk wel logisch wat een negernaam was. Ik heb immers ook in achterstandwijken gewoond, waar de meisjes op hun vijftiende al kinderen op de wereld brachten. Deze kinderen kregen de meest originele, futuristische namen. Uiteenlopend van Ja Rule, vernoemd naar de destijds populaire rapper, naar zelfverzonnen namen. Zoals een mix van de naam van de vader en moeder. Dat werkt zo: als een moeder Shaneequa heet, en een vader Patrick dan is er een aanzienlijk grote kans dat het resultaat uit die twee Shantrick genoemd wordt. Dat is de formule.

Mijn moeder gaf toen het verlossende antwoord. Het was geen naam uit Afrika. Ook was het niet typisch Nederlands, maar daar waren we uit. Het was geen naam van de oude Grieken noch hadden zij en mijn pa het uit hun duim gezogen. Giuliano is een Italiaanse naam, afgeleid van Julius. Het betekent iets dat ik jong of levenslustig ben of zoiets en behaard. Iets geks in ieder geval. Echt trots kan ik er niet op zijn. Het betekent in ieder geval niet ”Grote Keizer van de Lage Landen en omstreken” of iets in die richting. De spelfout zullen wij mijn ouders vergeven.

Het was dus Italiaans. En dat vond ik leuk. Want steeds als iemand deed alsof ze mijn naam niet konden uitspreken, omdat het zo door en door ghetto zou zijn, duidde ik ze op de Italiaanse herkomst van mijn naam. En de moeite die dan volgt! Overweldigend! Groots! Dan zetten zij hun beste Mario en Liuigi-stem op, en dan lukt het op miraculeuze wijze ineens wel. Dan hebben ze mij eigenlijk mij niet eens een gunst gedaan. Wel nee. Zij denken nu allicht dat ze een goede uitspraak van het Italiaans kunnen veinzen. Hulde. Nee, ik ben de gebeten hond. Want je ziet ze achteraf toch lachen en denken ”Welke neger geeft zijn kind nu een Italiaanse naam?”

Eerlijk zeggen, gewoon mano-a-mano; de Nederlandse maatschappij mag eens in therapie gaan. Gewoon lekker languit op de bank bij de psycholoog. De pyscholoog moet ook niet zo’n stil type zijn die alleen ‘Mmmm’ en ‘Wat denkt u?’ zegt. Nee, de maatschappij mag in therapie gaan bij een psycholoog anno 2012. Een pyscholoog die opmerkingen maakt, zoals ‘Ja, dat begrijp ik’, ‘Wat voelt u daarbij?’ en ‘Uw innerlijke kind is in conflict met u’. Tissues in de hand en de traanmachine achter de ogen voorbereiden. Ik fantaseer maar even, maar hopelijk zegt ze dit.

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen. Dit is zo ongemakkelijk en ik ben het niet gewend. Meestal praten mensen over mij, maar niemand vraagt naar mij. Het lijkt alsof in mijn hoofd duizenden stemmetjes zitten die schreeuwen om hun mening te geven, maar zodra ik mijn mond open doe, hoort niemand mij. Dat doen anderen wel voor mij. Dat spreken.

Ik voel me als Gulliver. U weet wel, de man die ging reizen naar een eiland vol kleine mensen. Hoewel hij heel vriendelijk was, waren zij toch achterdochtig en hadden hem bedwelmd. Duizenden touwtjes zaten vast om zijn lichaam en het ene na het andere mensje liep over hem. Ze veegden hun vieze schoenen af aan hem en lieten een spoor achter van mos, zand, modder, water en allerlei andere viezigheid die je op een eiland kan vinden. Ze sprongen op hem, sloegen hem, scholden hem uit en voelde zich oppermachtig.

Dat voel ik ook; ze noemen me kansloos, gefaald en moeilijk. Toekomstperspectief; geen. De ene na de andere politicus komt mij even vertellen hoe ik er uit moet zien, hoe ik moet zijn, met wie ik om mag gaan en wat mijn plannen moeten zijn. Ik word er gek van. ’s Avonds wieg ik mezelf in slaap en dan nog hoor ik mijn kwaalgeesten zich voorbereiden op een nieuwe dag vingertje wijzen. Ik hoor hen hun kelen schrapen en zich ’s ochtends met wat joggen lichamelijk sterk maken voor de afranseling die volgt wanneer ik wakker wordt. Ze hebben niet door dat ik niet heb geslapen. Uw slaappillen werken niet. Ik wil graag nieuwe medicatie. Tikkeltje zwaarder alstublieft.

Wat mijn bewoners vinden, is alleen belangrijk tijdens verkiezingen en als het op televisie komt, bij voorkeur Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door. Althans, als dat mijn bewoners zijn. Op televisie kom ik alleen mensen tegen die al op televisie zijn. Vooraf geprogrammeerd door redacteuren.

Eigenlijk wil ik uit de spreekwoordelijke kast komen. Mezelf bevrijden van de keurslijf van negativiteit die zo strak om mij heen zit gewikkeld als de kleding van designerhondjes. Af van elk politicus die hoopt van zijn woorden een hype te maken en mijn lot daarmee enigszins te bepalen. Het liefst stop ik alle mensen die lopen te zeuren over mij in een boxring en onder begeleiding van Badr Hari wil ik eens zien wie wie K.O. slaat. Is dat sadistisch? Ja, dat is het he. Schrijft u dat op?

Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn en ontwikkelen. Hoe ik word, heeft niemand in de hand. Maar ik weet dat in mij de kracht en intelligentie verbundeld zit van 17 miljoen mensen. Ik weet dat ik onverschilligheid, onverbondenheid, crisissen en onbegrip kan overbruggen. Gewoon met wat ouderwetse Nederlandse nuchterheid. We nemen die hypecultuur van de Amerikanen te veel over, dat bang zijn voor alles. Dat las ik ergens, in een boekje.

Ik ben al wel bezig met uit de put komen. Weet je wie me helpen? Jongeren. Ze zeiden dat ik even moest chillaxen, snapt u chillen en relaxen. Niet? Oh. Ze zouden er wel voor zorgen dat ik er leuker uitzag. Zij zouden voor de broodnodige verandering zorgen, metamorfose à la Hollands Next Top Model. Onherkenbaar resultaat achteraf. Maar af en toe zie ik ook zorgen in hun ogen. Ze raken een beetje ontmoedigd door alles wat anderen zeggen en hen willen opleggen. Alles wat er tegen mij wordt gezegd, stuitert door naar hen. Maar hoe doodmoe en depressief ik ook ben, ik geloof altijd nog in hen. Zij zijn mijn verlichting. Het enige lichtpunt waar ik ’s ochtends nog mijn bed voor uitkom. Ik doorsta het allemaal, want ik geloof dat ze zullen opstaan en voor me opkomen. Al doet één iemand dat. Het wordt wel opgepikt en gedeeld via sociale media, hoop ik. Ik heb veel vrienden, weet u dat? Het is af en toe wel lastig met verjaardagen.

Wat raadt u me aan te doen? Prozac om mijn pijn te verzachten, de stemmen te dempen en maar wachten op diegene die snapt hoe met mij om te gaan? Mijn prins op het witte paard? Prinses mag ook. Emancipatie he? Of moet ik à la Rocky vechten en durven discussies te starten om mijn onrust te bespreken? Het eerste is wel helemaal hot, hoorde ik van vrienden. Het slikken van pillen. Misschien wel de trend van 2012.

Ik praat veel he? Ja, ik weet het. Dat is de schuld van generatie Einstein in mij. Die weet en praat over alles. Nou…ten minste wat ze op Google en Wikipedia kunnen vinden. Ik draaf weer af, wat moest ik doen zei u?

Stel jezelf ook die vraag. Wat moet de maatschappij doen?